Zakrzepowe zapalenie żył to stan zapalny naczynia prowadzący do lokalnego krzepnięcia krwi. Zapalenie w żyłach powierzchniowych nie jest aż tak niebezpieczne jak zapalenie w żyłach głębokich, kiedy powstałe skrzepliny mogą zagrozić życiu chorego. Jest to niebezpieczna choroba, ze względu na możliwość wystąpienia często niebezpiecznych dla życia powikłań, takich jak: zator tętnicy płucnej i zespołu pozakrzepowego.


Wspomóż leczenie chorób żył, czytaj TUTAJ


Żyły głębokie otoczone są mięśniami. To od ich pracy głównie zależy przepływ krwi. Rozwój zakrzepicy następuje najczęściej w żyłach głębokich kończyny dolnej i miednicy mniejszej. Jeżeli dojdzie do uszkodzenia ich ścian lub do zwolnienia przepływu krwi czy zmian w składzie samej krwi, będących np. skutkami ubocznymi stosowania leków chemicznych, rozpoczyna się proces, który w efekcie spowoduje powstanie zakrzepu.

Najważniejszymi objawami zakrzepicy żył głębokich są: ból i najczęściej niesymetryczny obrzęk kończyn, gorączka i przyspieszona czynność serca. W większości przypadków objawy zakrzepicy pojawiają się nagle w ciągu kilku dni. Objawami miejscowymi są:

• bóle, które nasilają się przy chodzeniu i staniu
• obrzęki, występujące najczęściej w okolicach kostki, na całym podudziu lub nawet udzie
• zaczerwienienie i uczucie gorąca w miejscu zaczerwienienia, wynikające ze stanu zapalnego wokół zakrzepniętego naczynia
• nadmierne wypełnienie żył powierzchniowych spowodowane zablokowaniem skrzepliną odpływu krwi przez żyły głębokie i skierowaniem jej strumienia do żył powierzchniowych,
• sinica skóry stóp i podudzi wynikająca z zastoju krwi w krążeniu żylnym i z niedotlenienia tkankowego.
  

Do późnych następstw nie leczonego zakrzepowego zapalenia żył głębokich zalicza się zespół pozakrzepowy. Za przyczynę jego powstania uznaje się zesztywnienie elastycznej i wiotkiej ściany naczynia, przy czym uszkodzeniu ulegają również zastawki, w wyniku zakrzepicy. Dochodzi wówczas do tzw. przepływu wstecznego krwi, tzw. refleksu. Nie płynie ona w kierunku serca, lecz „w dół” w kierunku stopy. Nadmierne ciśnienie powoduje powiększenie się żylaków oraz obrzęków, a na skutek niedotlenienia dochodzi do owrzodzeń skóry. W ciągu lat trwania choroby dochodzi do postępującego zwłóknienia tkanki podskórnej i zmian samej skóry. Staje się ona stopniowo coraz bardziej cienka, napięta, połyskliwa i przybiera brunatne zabarwienie. Podczas chodzenia czy długiego stania nasila się obrzęk kończyn dolnych i ociężałość nóg.

Zespół pozakrzepowy jest również przyczyną nie gojących się owrzodzeń podudzi. Owrzodzenia te rozwijają się nawet po wielu latach od ostrego epizodu zakrzepicy, mają tendencję do nawrotów, a w wielu przypadkach konieczne staje się leczenie operacyjne tego schorzenia.

Najgroźniejszym powikłaniem zakrzepicy żył głębokich, jest niewątpliwie zator tętnicy płucnej. Oderwana od ściany naczynia, luźna skrzeplina przenosi się z prądem krwi i może trafić do serca i płuc, co stanowi bezpośrednie zagrożenie utraty życia ( zator głównej tętnicy ). Mniejsza skrzeplina zatyka mniejsze naczynia płucne, dochodzi do zatoru, czego pierwszym objawem jest nagły kłujący ból w klatce piersiowej, nasilający się w czasie oddychania, któremu niekiedy towarzyszy utrata przytomności. Pierwszą pomocą w takiej sytuacji, niewątpliwie ratującą życie jest podanie stabilizowanego tlenu OxyMax.

Osoby z przebytą już wcześniej zakrzepicą szczególnie powinny zadbać o profilaktykę, gdyż są najbardziej zagrożone rozwojem choroby zakrzepowej. Zagrożonymi są również osoby otyłe, po złamaniach kości miednicy, uda i podudzia, osoby z nie leczonymi żylakami kończyn dolnych.